Ο Μέσι μίλησε εφ’όλης της ύλης μετά την 7η κατάκτηση της “Χρυσής Μπάλας”

Ο Αργεντινός σούπερ σταρ της Paris Saint-Germain Lionel Messi, μίλησε στο France Footbal, το γνωστό περιοδικό διοργανώνει το ετήσιο βραβείο από το 1956 και ο ίδιος κατέκτησε την 7η “Χρυσή Μπάλα”, κάτι που αποτελεί ορόσημο και μπορεί να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να ισοφαριστή ή και να ξεπεραστεί στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Προέρχομαι από εργατική οικογένεια, ο πατέρας μου δούλευε όλη μέρα και ζούσαμε σε μια αρκετά λιτή γειτονιά. Αλλά ποτέ δεν μας έλειψε τίποτα, δόξα τω Θεώ. Οι γονείς μου, μου ενστάλαξαν σεβασμό, ιδιαίτερα με τους υπόλοιπους, τη δουλειά και ταπεινότητα. Μεγάλωσα με αυτές τις αξίες. Όταν έφτασα στη Βαρκελώνη όταν ήμουν 13 ετών, βρήκα τις ίδιες αξίες στη La Masía”. Δήλωσε και συνέχισε:

Ο αριθμός 10 και ο Νεϊμαρ

“Το 10 ήταν για εκείνον. Ήρθα σε μια νέα ομάδα για να βοηθήσω. Ήταν μια εξαιρετική χειρονομία από την πλευρά του. Το περίμενα γιατί ξέρω τον Νεϊμάρ. Περάσαμε χρόνο στη Μπαρτσελόνα και είμαστε φίλοι μου φάνηκε πιο δίκαιο να κρατήσει τον αριθμό 10. Γι’ αυτό πήρα ένα που μου άρεσε (30)”.

Ο χαρακτηρισμός του ως ο καλύτερος στην ιστορία

“Ποτέ δεν είπα ότι είμαι ο καλύτερος στην ιστορία ούτε προσπάθησα να πάρω αυτή την ιδέα. Είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει, δεν αλλάζει τίποτα το να θεωρούμαι ο καλύτερος ή όχι. Και ποτέ δεν ήθελα να γίνω”.

Ελλείψεις

“Θυμάμαι ότι έκανα κάτι εξετάσεις με τη μητέρα μου. Τότε είδα ότι είχα κάποιο πρόβλημα στης ορμόνες, δεν με συγκλόνισε ιδιαίτερα. Δεν ξέρω αν είναι επειδή ήμουν μικρός ή δεν ήξερα τι σήμαινε. Μετά μου εξήγησαν τη θεραπεία στο ότι έπρεπε να κάνω ενέσεις στον εαυτό μου κάθε μέρα: μια τη νύχτα στο ένα πόδι και την επόμενη μέρα στο άλλο. Δεν με εμπόδισε ποτέ αυτό που είμαι τώρα. Μπορώ να συνεχίσω τη ζωή μου όπως πριν. Δεν έθεσε σε κίνδυνο την καριέρα μου, γιατί μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα. Προφανώς έπρεπε να συνεχίσω τη θεραπεία. Μόλις άρχισα να κάνω τη θεραπεία, έγινε μέρος της ζωής μου”.

Το ταξίδι από το Ροσάριο σε ηλικία 13 ετών

“Ακολουθούσα τη θεραπεία, αλλά ήταν πολύ ακριβή για την οικογένειά μου. Η Νιούελς μας είπε ότι θα μας βοηθούσαν, αλλά δεν μας έδωσαν χρήματα για τη θεραπεία. Ήταν περίπλοκο. Τότε εμφανίστηκε η πιθανότητα να πάω στη Μπαρτσελόνα. Θυμάμαι πολύ καλά όταν φύγαμε, υπήρχαν αποχαιρετισμοί στη γειτονιά, ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή, αν και ήταν αυτό που ήθελα και ήταν στο μυαλό μου”.

Η ιδέα της επιστροφής

“Δεν σκέφτηκα ποτέ να επιστρέψω, αν και δεν ήταν εύκολο να προσαρμοστώ. Έζησα έναν πολύ δύσκολο πρώτο χρόνο, είναι αλήθεια. Τους πρώτους μήνες, δεν μπορούσα παίζω γιατί δεν έφτασαν τα χαρτιά για τη μεταγραφή μου. Όταν επέστρεψα να παίξω, τραυματίστηκα την κνήμη και δεν έπαιξα για τρεις μήνες. Δεν σκέφτηκα ποτέ να επιστρέψω στην Αργεντινή. Αντίθετα, όσο περνούσε ο καιρός και όσο καλύτερα ένιωθα, ότι προσπαθούσα για το όνειρό μου: να γίνω επαγγελματίας παίκτης”.

Υπόδειγμα για τους υπόλοιπους

“Δεν ξέρω αν είμαι υπόδειγμα για τους υπόλοιπους, ποτέ δεν μου άρεσε να είμαι υπόδειγμα ή να δίνω συμβουλές. Πάλεψα για τα όνειρά μου. Στην αρχή ήταν να γίνω επαγγελματίας παίκτης, μετά πάλεψα για να βελτιώσω τον εαυτό μου και να φτάσω νέους στόχους κάθε χρόνο. Σε αυτές τις στιγμές υπάρχει λίγη τύχη. Νομίζω ότι ο Θεός διάλεξε για όλα αυτά που ήρθαν σε μένα.

Είμαι διαφορετικός με τους ανθρώπους που εμπιστεύομαι, τους φίλους μου, την οικογένειά μου. Μπορεί με μερικούς ανθρώπους εκτός αυτών των σχέσεων να είμαι πιο ντροπαλός και να δυσκολεύομαι να νιώσω άνετα ή μου παίρνει περισσότερο χρόνο. Αλλά με άτομα από το περιβάλλον μου είμαι ένας κανονικός άνθρωπος, με καλή διάθεση και που προσπαθώ να απολαμβάνω την κάθε στιγμή”.

Η σύγκριση με τον Μαραντόνα

“Όχι, ειλικρινά, δεν έχω συγκρίνει ποτέ τον εαυτό μου με τον Ντιέγκο, απολύτως ποτέ. Ποτέ δεν έδωσα σημασία σε αυτές τις συγκρίσεις. Κάποιες επικρίσεις με ενοχλούσαν στο παρελθόν. Πέρασα άσχημα στην Εθνική ομάδα, πραγματικά, αλλά όχι γι αυτούς τους λόγους.

Συχνά λέγονται πράγματα που με ενοχλούν, αλλά μένουν στα αποδυτήρια. Πρέπει να μείνουν εκεί, ιδιωτικά. Αυτό είναι που κάνει την ομάδα ισχυρή”.

Αν είναι εύκολο να είσαι συμπαίκτης μαζί του

“Να ρωτήσεις τους άλλους. Δεν ξέρω αν είναι εύκολο ή όχι. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ποιος είμαι, όσοι δεν με ξέρουν το κάνουν σιγά σιγά οι νέοι είναι πιο δύσκολοι όσον αφορά την εικόνα που έχουν για μένα, αλλά μόλις με γνωρίσουν χαλαρώνουν”.

Ελευθερία κινήσεων εντός και εκτός παιχνιδιού

“Στο παιχνίδι είχα πάντα την ελευθερία να κινούμαι όπου ήθελα, χωρίς να σέβομαι πολύ μια θέση. Όλοι οι προπονητές που είχα μου έδιναν αυτή την ελευθερία να κινούμαι όπου ήθελα και όπου μπορούσα να κάνω μεγαλύτερη ζημιά στον αντίπαλο.

Εκτός του παιχνιδιού η απόλυτη ελευθερία είναι να περνάω χρόνο με την οικογένειά μου, τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου και να τα απολαμβάνω. Δεν ξέρω αν έχω νιώσει την πίεση τα χρόνια που παίζω. Μόνο η υποχρέωση να έχω αποτελέσματα”.

Η σημερινή του θέση

“Πάντα προσπαθώ να κινούμαι για να βρω τα κενά, ανάλογα με το κάθε παιχνίδι. Ακόμα κι αν ξεκινήσω από τα δεξιά, συνήθως κινούμαι προς τα μέσα. Τον τελευταίο καιρό γυρίζω για να προσπαθήσω να δημιουργήσω δημιουργήσω αριθμητική υπεροχή, ώστε η ομάδα ελέγχει την κατοχή. Νιώθω καλά έτσι και προσπαθώ να απολαμβάνω τον εαυτό μου στον αγωνιστικό χώρο”.

Πόσο καιρό κάνει να μιλήσει σε κάποιον όταν χάνει

“Τώρα είναι διαφορετικά. Αφού έχω τα παιδιά μου, όταν γυρίζω σπίτι με βοηθάει πολύ να βάλω τα πράγματα στη θέση τους. Είναι αλήθεια ότι πριν από αυτά, όταν ήμουν μόνος με την Αντονέλα, περνούσα πολύ χρόνο κλεισμένος χωρίς να θέλω να μιλήσω σε κανέναν, λόγω της ήττας. Όταν ήμουν νέος, μεγάλωσα μισώντας να χάνω. Πάντα ήθελα να κερδίζω σε όλα. Θέλω να κερδίζω κάθε παιχνίδι”.

Ο τελικός του Champions League 2006

“Λυπάμαι που δεν βγήκα να πανηγυρίσω. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι γινόταν. Εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν ότι δεν είχα παίξει. Μέχρι τον τραυματισμό μου (κόντρα στην Τσέλσι στη φάση των «16»), συμμετείχα. Απογοητεύτηκα. Μετανιώνω βαθιά γι αυτό το επεισόδιο. Κερδίσαμε αυτό το Champions League. Είχα ευτυχώς, στη συνέχεια την ευκαιρία να το απολαύσω”.

(ΥΓ: Η Barcelona νίκησε την Arsenal στο Stade de France του Παρισιού 2-1)

Η μάχη με τον CR7

“Πάντα ήθελα να ξεπερνάω τον εαυτό μου και να μην κοιτάζω τι έκαναν οι άλλοι. Με τον Κριστιάνο διατηρήσαμε τον ανταγωνισμό στο ίδιο πρωτάθλημα για χρόνια. Ήταν υπέροχο και μας βοήθησε να αναπτυχθούμε στην καριέρα μας. Αλλά χωρίς να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον. Ήθελα απλώς να ξεπεράσω τον εαυτό μου για να είμαι ο καλύτερος και όχι καλύτερος από τον άλλον”.

Αν είναι δύσκολο να είσαι o Μέσι σε καθημερινή βάση

“Είμαι o Μέσι 34 χρόνια τώρα, οπότε αρχίζω να το συνηθίζω. Είμαι χαρούμενος με όλα όσα έχουν συμβεί, αν και μερικές φορές πρέπει να παραδεχτώ ότι θα ήθελα να περνάω απαρατήρητος, να χαίρομαι την οικογένειά μου χωρίς να με αναγνωρίζει ο κόσμος. Δεν παραπονιέμαι, αντιθέτως, είναι πάντα ωραίο να δέχεσαι ένα κομπλιμέντο, ένα χαμόγελο ή κάποιον που μου ζητάει μια φωτογραφία. Το έχω συνηθίσει και για μένα το έχει γίνει φυσιολογικό. Πολύ καλό”.

Πηγή: France Football, CNN Greece

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: